Yollarda tıpkı bir avare gibi dolanıyordum. Sabahın erken saatlerinde uyanmış Babam ile karşılaşmamak için arabanın içinde geziyordum ve Vera' lara davetli olduğum için saatin gelmesini bekliyordum. Ne acı ki evim dediğim yerde kendimi ait hissetmiyordum. Bir yere ait olamamak, bu kocaman dünyanın bir yerine kök salamamış gibi hissediyor insan. Öyle kırgın ve küskündüm ki aileme içimde kocaman bir boşluk vardı. Kimsesiz, bir başına hayata kalmaya çalışan biriydim. Aslında artık bu duruma alışmış ve sanırım bir beklenti içine girmeme gerekiyordu. Her seferinde ben onlardan, ailem oldukları için vazgeçemiyordum ama o yediğim son tokatta tamamen onlardan vazgeçmiştim. Bundan sonra onlara ailem bile demek istemiyordum, ben bu hayta kimsesiz geldim diyerek düşüneceğim... Annem ve babam benim iç
