Ertesi sabah Gece, yataktan kalktığında zihnindeki tüm gürültüyü susturmuştu. Dün geceki o şatafatlı davet, Aras’ın o sahte kahkahaları ve modellerle olan samimiyeti, Gece’nin ruhunda bir şeyleri kesin olarak koparmıştı. Artık ne kıskanacak hali kalmıştı ne de hayranlık duyacak mecali. Tek bir amacı vardı: Görünmez olmak, sadece işini yapmak ve bu camdan kafesin içinde nefes alabilmek için duygularını bir kenara bırakmak. Aynadaki yansımasına baktığında, yüzünde ne bir gülümseme ne de bir öfke kırıntısı vardı. Sadece derin bir ruhsuzluk...
Holdinge her zamankinden on dakika erken girdi. Aras’ın odasının önündeki o küçük ek çalışma alanına geçti, bilgisayarını açtı ve bekleyen raporları incelemeye başladı. Çekmecesini açtığında, dün geceki notun bahsettiği o "şeyi" görmeyi bekliyordu ama
