O akşam konakta bayram havası vardı. Koca kazanlarda etler pişti, köyün fakirlerine tas tas yemek dağıtıldı. Meso Ağa konağın girişine bir kurban postu serdirdi. “Kim ki bu çocuğun doğumunda sevincime ortak olursa, Allah ona da nasip etsin,” diyerek dualar etti.
Kadınlar Hazel’in çevresinde pervane olmuştu. Hazel’in ailesi de Meso Ağanın davetine gelmişti.
Dilber de işlere koşturuyordu.
Cemo ağa, elini Hazel’in karnına koyarak: “Bu çocuk akıllı doğacak, belli,” dedi.
Nebile hemen atıldı: “Aman Cemo ağam, nazar değdirme. Daha doğuma vakit var.”
Hazel güldü. “Akıllı doğarsa babası gibi doktor olur belki.”
Cemo Ağa gülümsedi, ama ardından ciddileşti. “O çocuk büyüdüğünde ilk silahımı ona veririm. Ata binmeyi de ben öğretirim.”
Nebile homurdandı: “Silah milah yok! Oyuncak verirsin sen
