Sırtüstü uzanmış, bakışlarımı tavandaki alçıpan süslemelerine dikmiştim. Sanki oradaki her bir kıvrımı ezberlersem az önce bu odada yaşanan fırtınayı zihnimden silebilirmişim gibi... Ama imkansızdı. Nefesim hâlâ ciğerlerime batıyor, kalbim normal ritmine dönmeyi reddediyordu. Yanımda Andaç’ın o ağır, güven veren ama bir o kadar da huzursuz eden varlığı vardı. Kolu belime dolanmış, avucu göbeğimin üzerinde duruyordu. İkimiz de çırılçıplaktık.
Boynumda, göğüslerimde, iç uyluklarımda... Dişlerinin, dudaklarının ve o sert parmak uçlarının izleri birer kor gibi yanıyordu. Ama en kötüsü zihnimdeki görüntülerdi. O anlar, parça parça zihnime çarpıyordu.
Andaç’ın kontrolü tamamen kaybettiği o anlar… Her zaman yöneten, buyuran, mesafeyi elinde tutan adamın dizlerimin arasında çözülüşü. O güç hiss
