Ayaklarım benden hızlı hareket ediyordu. Çarptığım insanlara dokunmadan bir şekilde çıkışı arıyordum fakat bulmak imkansızdı.
O kadar çok kalabalıktı ki.
Alaz beni mahvedecekti, muhtemelen şu an sinirden köpürüyor ve benim arkamdan geliyordu. Koridorun üç kapısı var hemen ileride çıkış vardı ama taksi durağı yoktu o yüzden beklerken ona yakalanma şansım vardı.
Kötü bir şans.
Arkama baktım, ceketim benimle birlikte savruluyordu.
Onu göremiyordum ama bana yakın olduğunu hissediyordum çünkü kapıdan çıkarken benim peşimden gelmişti.
Dişlerimi sıkıp durakladım ve nefes nefese kalmıştım.
Oksijeni ağızdan alıp diyaframdan tekrar şişirip dışarıya verdim.
Gözüme çarpan ilk kapıya girip içeriye atmıştım kendimi. Boş binaydı ama buraya da gelme şanslı olabilirdi.
Özkan'ı aramam lazımdı.
''
