Karşımdaydı.
Yüzünde garip bir ifade umursamazca oturuyordu. Üstünde mavi bir gömlek, gri pantolon ve oturduğu koltuğun kenarına bıraktığı gri ceketi vardı. Beni görmenin vermiş olduğu şaşkınlık bile yoktu. Tek kaşı çatık, saçları da geriye doğru taranmıştı. Yeni tıraş olmuş cildinin kokusunu birkaç santimde hissediyordum.
Beni gördü.
Önce baktı sonra rahatsız olmuşçasına koltuğunda kıpırdandı. Her sırtını yaslandığında altındaki koltuğun minderinde derin bir çukur oluşuyordu. Sırtının yükü arkasını da ezmişti. Pamuk gibi minder ufacık olmuştu. Saçlarını hafif düzelttikten sonra bana bir baş selamında bulundu.
O güzel sesini duyamamanın acısı içimde vardı.
Oysaki insan insanın sesine muhtaç olmamalıydı. Bu saçmaydı ve ben bu saçmalığın ortasında yapayalnız bırakılmıştım. Mavi gömlek
