Fatma kapıyı hızla çarpıp çıktı. Gözlerinden süzülen yaşlara rağmen dimdik yürüyordu. Yüreği acıyla yanıyordu ama artık kararını vermişti. Onun için bitmişti. Arkasında bıraktığı ev, bir zamanlar “sevgi” dediği şeyin mezarına dönüşmüştü.
Bervan kapıda kala kalmıştı. Ellerini saçlarına götürdü, dizlerinin üzerine çöktü. İçinden boğuk bir ses yükseldi:
“Ne yaptım ben… Allah’ım ben ne yaptım!”
Ama iş işten çoktan geçmişti.
Fatma, arabasına bindi. Gözlerini diktiği yoldan gözyaşları bulanık bir perde gibi akıyordu. Fatma Abdullah’ın yanına gidiyordu. Abdullah annes gildeydi. Serhat onu kendi evlerine götürmüştü. Eve geldiğinde Serhat’ın yanına gitti hemen.
“Serhat, ne oldu?”
“Fatma, ne olacak, bitti artık. Hayatımda Bervan diye biri yok artık. Abdullah ve Fatma var.”
Serhat da çok üzüld
