“
“Baban seni arıyor olabilir. Bak kızım, gece yarısı tek başına dolaşmak tehlikelidir.”
Rojin’in gözleri parladı, sesi titredi:
“Beni görmedin… Ne olur, beni kimseye söyleme!”
Çoban başını salladı ama bakışları güven vermiyordu. Rojin, hemen oradan uzaklaşmak zorunda kaldı. Arkasına baktığında adamın hâlâ kendisini izlediğini gördü. İçinde huzursuzluk büyüdü: Ya babasına haber verirse?
Rojin sabaha karşı Bervan’ın evine ulaştı. Yürümekten ayakları şişmiş, elbiseleri çamura bulanmıştı. Ama gözlerinde aynı takıntılı ışık yanıyordu. Avlunun kapısına geldiğinde kalbi deli gibi çarpıyordu. Ellerini kapıya dayadı, yavaşça itti. Kapı açıktı.
İçeriden loş bir ışık süzülüyordu. Yavaşça salona yöneldi.
Ve birden dondu kaldı.
Bervan kanepede oturuyordu. Başını ellerinin arasına almış, bitkin
