Fatma’nın sözleri annesinin yüreğine bir hançer gibi saplanmıştı. Kadın, kızının gözlerindeki kararlılığı gördü. Gözleri yaşla doldu ama Fatma’nın kararlılığı karşısında susmayı seçti.
— Kızım… dedi titrek bir sesle. “Demek ki sen çoktan bitirmişsin bu evliliği.”
— Anne, ben içimden defalarca boşandım zaten. Kâğıt üstünde yazması kaldı.
Annesi başını öne eğdi, hıçkırıkları boğazına düğümlendi. Fatma, annesini teselli etmek için elini tuttu.
O sırada Bervan, darmadağın evinde tek başına volta atıyordu. Kafasında bin bir soru dönüyor, Fatma’yı geri kazanmanın yollarını arıyordu. Ama ne yaparsa yapsın, Fatma’nın gözündeki kırılmışlık ve gururun geri dönmeyeceğini hissediyordu. İlk kez çaresizdi.
— “Fatma’ya gidip yalvarsam? Yok, beni kapıdan kovar. Anneme anlatsam? Annem yüzüme tükürür.
