Bervan’ın mağazadan çıkmasıyla Kadir sinirden duvarı yumrukladı.
“Allah’ım, bu ne, gerizekalı bir insan çıktı ya! Ben buna ‘kardeşim’ dedim, can yoldaşım dedim. Kendimi bildim bileli onun arkasındaydım. Babası ona güvenmiyordu, ben sürekli babasını ikna ediyordum: ‘Bervan akıllı çocuktur, efendidir’ diye babasına karşı bile savunuyordum. Babası haklıymış, hiç güven olmazmış buna, ipini koparmış, danalar gibi her yere saldırıyor. Yazık Fatma’ya, ona, o yosma sevgilisine de zerre acımıyorum, olan Fatma’ya olacak. Keşke en başından o metresiyle evlenseymiş, Fatma da kurtulurmuş ondan. Yazık, yazık! Serhat da, Fatma da pırlanta gibi insanlar. Çevresinde kimse kalmayacak, bu şekilde devam ederse dükkanı da batırır. Bu babasına ve annesine zerre benzememiş. Kadir sinirden elleri, ayakları titri
