Bervan akşam eve girdiğinde içi karmakarışıktı. Yüzü solgun, adımları ağırdı. Annesi onu kapıda görünce bir şeylerin yolunda gitmediğini hemen anladı.
“Ne oldu oğlum? Suratın niye böyle bembeyaz?” dedi endişeyle.
Bervan yutkundu. Söyleyeceklerini toparlamak için birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra gözlerini kaçırarak konuştu:
“Anne… Ben karar verdim. Rojin’le evleneceğim.”
Bu sözleri duyan annesinin yüzü kasıldı. Elindeki örtüyü bir kenara fırlattı.
“Ne diyorsun sen Bervan? Bu nasıl karar! O kız seni kandırdı, baskı yaptı. Sen hâlâ farkında değil misin?”
Bervan sessiz kaldı, dudaklarını ısırdı. Gözleri yere sabitlenmişti.
“Anne, herkes konuşuyor. Rojin haklı… Ben artık bu işten kaçamam.”
Kadının gözlerinden yaşlar aktı. Ellerini başına vurdu:
“Oğlum! Bu senin hayatın. Hatanın bedeli
