30 | DENİZ KIZI
-KATE’İN AĞZINDAN- Mason ve ben, sabah erkenden kalkıp kampa gittik. Mason geceden beri çok huzursuzdu. Onun nesi vardı bir türlü anlayamamıştım. Bu hali beni de huzursuz ediyordu.Artık bu duruma dayanamıyordum.Onu kolundan tutup dairesine götürdüm. İçeri girer girmez kapıyı kapattım ve ellerimi belime koyup,soru soran,telaşlı gözlerimi ona diktim. “Neler oluyor? Tuhaf davranıyorsun. Sakın dün olanlar deme, inanmam” Ne diyeceğini bilemeyerek bir süre olduğu yerde konuşmak için kıvrandı ama em sonunda pes etti.Bir şey söylemeden arkasını dönüp ilerledi ve koltuğa oturdu. Birkaç adım karşısına geçtim ve kollarımı göğsümde birleştirip ona baktım. Başını geriye yasladı ve gözlerini kapatıp bir süre öylece,sessizce oturdu. “Mason!” diyerek çıkıştım. Biraz daha susarsa kriz geçirecektim.
- Yazar
