"Sadece...45...Gün..."
"İnsanlık; karın doyunca, göz acıkınca öldü." Güne güzel başlamak son zamanlarda çok zordu. Saçlarım gibi, fikirlerim de yıpranmıştı. Her geçen gün dünün gidişine, bitişine, uçuşuna yakıyordum hiç içmediğim sigaramı. Küllerinden koskoca bir tepe olmuştu artık. Her yer duman altıydı. En kötüsü artık askerciklerim de yoktu. Gitmişlerdi. Çok daha kötüsü ise şeytanın kılığına girip durduğu bir adama gönül bağlamıştım. Şimdi, iyi bir insan bulmak farzdı. Artık ölünce ailemi göreceğim hayalinin yanında, ölünce Yiğit'i göremeyeceğim gerçeği vardı. Zaten bir gün mutlaka ölecektim, ölmemek daha önemli değil miydi? Ellerimi saçlarıma daldırdım. Sessizce uzandığım yataktan doğrulup etrafa baktım. Ne zaman geleceklerdi kim bilir? Uzun bir zaman olacağından bahsetmişti Yiğit. Giderken ona içt
- Yazar
