"Sadece...7...Gün..."
"İnsan ölüme yaklaştıkça anlıyor her şeyin anlamsız olduğunu..." Ellerimi gökyüzüne uzattım, üzerimde beyaz güzel bir elbise vardı. Çıplak ayaklarımla dolandığım devasa bir sahnedeydim. "Neden buradayım?" dedim kendi kendime. Boş sandalyelere, hiç yanmayacak gibi duran spot ışıklarına bakıp gözlerimi kıstım. Güneş fark edilir derecede hızlı batıyordu. "Çünkü konuşmamız lazım." deyince şeytan hızla arkamı döndüm. Elim, korktuğumdan dolayı hızlanmış olan kalbimin üzerinde durdu. Ancak bunu fark etmemesi için hızla indirdim ve sıkı sıkıya yumruk yaptım. "Seni neredeyse her gün görüyorum. Neden bir rüyada konuşuyoruz?" dediğimde gülerek sakallarını okşadı. Şu an bir Türk erkeğine benziyordu. Biçimli sakalları olan, kalın kaşlı ve yapılı birine. Büründüğü kişilerin hep bir karakteri
- Yazar
