Gülse kucağında battaniyeye sarılı oğluyla , zorlukla koltuğa oturdu. Saatlerdir bebeğini bir kez olsun kucağından bırakmamıştı. Kıyamıyordu !
Sanki biri elinden gelip alacak gibi bir his vardı içinde. En büyük korkusu da o adamın bir gün karşısına çıkmasıydı. Açıklamayacağı durumlar ve hatalarının yüzüne vurulmasına bir kez daha katlanabileceğini sanmıyordu.
Ömer oflayarak kendini koltuğa bıraktı.
"Bu ne kızım ya , bir kere vermedin bebeği kucağımıza bırak ta biz de sevelim "
Serhat Ömer 'e kaşlarını çatan kardeşine bıyık altından güldü. Civcivine saldıran tikli muamelesi yapıyordu Ömer'e. Anne Tavukta Gülse oluyordu bu durumda. İçinde hale çözemediği durumun ağırlığıyla o da boş bir yere oturdu. O günden sonra kardeşiyle konuşmamıştı. Aklından binlerce seçenek geçerken , sürekli bund
