"Kapının şoktan açılacağını falan mı sanıyorsun?" dedi Aslan, gözlerini kocaman açarak. Sesi ne öfkeliydi ne de alaycı, ama içinde tuhaf bir karışım vardı: inkar, şaşkınlık, ve biraz da korku belki.
O kadar imkansız bakıyordu ki olaya, hamile olduğuma değil de başka bir gezegenden geldiğime inanacak gibiydi.
“Hayır.” dedim, gözlerimi kaçırmadan. “Ama bu haberi sonsuza kadar saklayacak halim yoktu.”
Oturduğu yerden kalkmadı. Sırtını duvara yasladı, elleriyle saçını geriye itti. “Benden mi?” diye sordu, sesi neredeyse fısıltıydı.
Kafamı kaldırdım. “Kimseden çocuk yapacak kadar yakın olmadım Aslan.” dedim.
Cevabım dudaklarına kadar gelen başka soruları geri itti. Gözlerini benden kaçırdı bu kez. Dizlerini karnına çekti, birkaç saniye sustu. Sonra:
“Ne zaman öğrendin?”
“Hastanede. Önce
