Doktor odadan çıkmadan önce, titrek bir sesle sordum:
“Şey… Aslan ’a söylediniz mi?”
Bakışları yumuşadı, başını iki yana salladı. “Hayır, söylemedik. İsterseniz haber verebiliriz. Eşiniz dışarıda, çok endişeliydi.”
O an içimden bir panik yükseldi, ama yüzüme gülümseme maskesini takmaya çalıştım.
“Lütfen… söylemeyin. Yani… ben… kendim söylemek istiyorum. Sürpriz gibi. Hazırlıklı olmak istiyorum.”
Aslında hiç hazır değildim. Sürpriz filan değil bu, fırtına. Sadece birkaç gün… sadece biraz zaman istiyorum. Önce kendime ne hissettiğimi, ne istediğimi sormalıyım.
Aslan bu çocuğu istemez. Zaten beni bile istemiyor ki… Bu evliliği geçici bir anlaşma gibi gördüğünü hep hissettim.
Şimdi içimde bir can taşıyorum ve bu gerçeği önce ben sindirmeliyim.
Korkuyorum. Çok.
Ama aynı zamanda… ilk de
