Derse başladığımız anda, Adin benim kafa attığım çocukla bakışmıştı. Lanet! Bir dakika bile sürmemişti tanıması.
"Karşıma geç." Dora gözlerini kocaman açıp "Oha!" dedi, "Nerden anladı?"
"Kafa attım o gün. Kan kokusundan."
"Ne yaptın ne yaptın?" diye sordu gülerek. O sırada çocuk karşıya uçmuştu bile. "Oha! Uçan vampir." Herkes korkuyla kavgayı izliyordu. Adin kendinden kötü dövüşenleri kolay kolay karşısına almazdı. Ama kendisi demişti üst kandanım diye, yesin otursundu şimdi dayağını paşa paşa. Çocuk tekrar geldiğinde tekrar havaya uçmuş en sonda da uçan bi tekme yemişti ağzının tam ortasına. Ve bu, Adin'in hâlâ toplarlanamamış haliydi.
"Ders bitti. Dağılın." Yerde yatan çocuğa bir kez bile bakmadan Dora'yı kolundan tutup Adin'in yanına koştum.
"Bakıyorum toparlanmışsın."
"Çok iyi
