Saçımda gezinen parmakları hissettiğimde, gözlerimi araladım. Okuldaki odalardan birinde değildik. Oldukça pahalı görünen bir odadaydık ve burayı önceden görmediğime kesinlikle emindim.
"Daha iyi misin?"
"Sanırım."
"Güzel. Şimdi biraz doğrul. Bir şeyler içmen gerek." dedi bir yandan da beni hafifçe kaldırırken. Kalkarken karnımda hissettiğim ağrıyla birlikte çığlık atmamak için zor tutmuştum kendimi. İyileştirecek zamanım da enerjim de olmamıştı ve görülmediği için Adin'de fark etmemişti görünüşe bakılırsa. Ve fark etmese de iyi olurdu. Daha sonra yarayla kendim ilgilenebilirdim.
"Ben... bir süre kan görmek istemiyorum sanırım." Elimle ağzımı kapattım. Aşırı derecede midem bulaşmıştı olanları düşününce.
"Çok fazla enerji verdik. Ama kana da ihtiyacın var. Üç haftanın etkileri o kadar
