Eve döneli bir hafta olmuştu, her gün müsait olduğumuzda,saatlerce telefonda konuşuyorduk,içimde tarifsiz bir duygu vardı,kendimi güvende mutlu hissediyordum,bunu açıkça söylemedim ama,sesimde ki neşeden anlamıştı galiba.
Cuma dersten çıkıp,aradım eve geçiyorum demek için telefonu kapalıydı,mesaj bıraktım,müsait olunca beni arardı.
Cumartesi sabahına kadar Seymen‘den haber alınmak beni çok meraklandırmıştı. Aynı zamanda hayatının neresindeyim, bu kadar süre neden arayıp sormamıştı çok merak etmiştim.
Asla Seymen’in hayatıyla ilgili hiçbir şey bilmiyordum nasıl bir evde yaşar arkadaşları ortamı nasıldır, eğer bir ilişkiye yaşayacaksak nasıl olacak hala kafamda oturmamıştı.
Sabah kahvaltı yaparken kapı caldiginda, küçük bir panik yaşadım. Evimin pınar ve Tarık haricinde hiçbir arkadaşım
