Taksiciye güvenilir bir otel sordum,en iyisi hangisiyse ona gidelim lütfen dedim.
Ellerimin titremesine engel olamıyordum,taksici,
“Merak etme abla en iyisine götürürüm, dedi.
İsyan etmek istemiyordum,ama yeter bu kadar,bu dünyaya ne yaşamak için geldim ben diye düşünmekten kendimi alamıyordum.
Akan trafikte,ışıkları yanan evlere gözümü diktim,sanki herkes çok mutlu,huzurlu,bir ben açıkta kalmıştım.
İsyanım hayatımda ki herkeseydi.
Cüneyt dedem,Ahmet abi,anneannem,beni ne kadar kendi çocuğu gibi görse bile beni büyüten aile,abim bildiğim Gökhan,tek derdi genç bir kız olan Bayraktar,ve sonrasında olanlar.
Aslında çok güçlündim,diye düşünüyordum,ama hayır,içinde ki çocuk can çekişiyordu.
Çok yorgundu..
Savaşmak değil,teslim olmak istiyordu.
Şimdiye kadar,doğru yaptığımı sandığım he
