Rio ☫
Hala zihnimin içini kemiren görüntüler yüzünden, Gluskin'in sözlerini zar zor bir şekilde anlamaya çalışıyordum. Vicdanım ne zamandır kapalıydı? Günler, haftalar, aylar... Hissettiğim acı yüzünden dizlerimin üzerine çöktüğümde ellerimi başımın üzerine götürerek gözlerimi kapattım. Acı yüzünden başımı koparmayı bile düşünsem de yavaş yavaş azalan acı yerinde kısa zamanda sızısını bırakarak kayboldu. Sımsıkı kapattığım gözlerimi yavaşça açtığım da karşımdaki adama baktım. Kendinden memnun halinin verdiği can sıkıcı duruma inat ayağa kalkmaya çalıştım. Biraz yalpalamış olsam da bunu başardım.
Görüntüler, düşüncelerle beraber zihnimde her şey yerli yerine oturduğunda geriye bıraktıkları tek şey vicdanımın yarattığı acı hissi oldu. Pişmanlık.. Şu an hissettiğim yegane duyguydu. Neler
