Enzo
Babamın emri ile arı gibi çalışan işçileri oturduğum yerde bir köşeden izliyordum. Burası benim yeni odamdı. Daha doğrusu artık bu koca bina, babamın ve konseyin kararları doğrultusunda yeni evim olmuştu. Ben ise koca dünyada kendimi, en çok ait hissetmediğim yerde öylece duruyordum.
Nasıl kendimi buraya ait hissedebilirdim ki? Zorla dayatılan bir taç ve kocaman krallık... Şu an istediğim tek şey benim için sirk gösterisinden farksız olan bu olayın bir an önce tamamlanmasıydı. Bittiğinde yapmak istediğim ilk şey annemi görmek ve dizinde ağlamak olacaktı. Belki o zaman biraz olsun kendime gelmeyi başarabilirdim. Sinirlerimin sürekli uçlarda olması elbette iyi bir şey değildi. Ne kadar iyi beslenmeyi başarsam da zihni kapalı bir safkan susuzluğa yakalanmış bir vampir ile eş değerdi.
