Bu uzun ve zorlu bekleyişin ardından, yoğun bakım ünitesinden bir hemşire çıktı. Yüzünde, okuması zor bir ifade vardı. Herkes, nefesini tutmuş, hemşirenin ağzından çıkacak kelimeleri bekliyordu.
-"Şerife Türkmen'in yakınları siz misiniz?" diye sordu hemşire, hafifçe titreyen bir sesle.
Elif, Yusuf'un koluna tutunarak öne çıktı.
-"Evet, biziz. Teyzem nasıl?"
Hemşire, derin bir nefes aldı.
-"Şerife Hanım... Çok direndi. Çok güçlü bir kadınmış. Ama..." Hemşirenin gözleri doldu. "...maalesef, tüm müdahalelere rağmen, onu kaybettik."
O an, zaman durdu. Sanki koridordaki herkes, bir anda donup kalmıştı. Elif'in kulakları uğulduyor, gözleri kararıyordu. Duyduklarına inanamıyordu.
-"Hayır..." diye fısıldadı, sesi boğazında düğümlendi. "Hayır, olamaz... Teyzem... Olamaz..."
Yusuf, Elif'i
