Salon, loş bir ışıkla aydınlanıyordu. Dışarıda, Ankara'nın gece manzarası, pencerelerden içeri sızan sokak lambalarının titrek ışıklarıyla belli belirsiz seçiliyordu. Elif ve Yusuf, koltukta oturmuş, birbirlerine sıkıca sarılmışlardı. Uzun, tutkulu öpüşmenin ardından, nefes nefese kalmışlardı. Elif, başını Yusuf'un göğsüne yaslamış, onun kalp atışlarını dinliyordu. Yusuf ise, Elif'in saçlarını okşuyor, alnına küçük öpücükler konduruyordu.
Aradan geçen o uzun, karanlık günlerin ardından, yeniden bir araya gelmek, ikisi için de bir mucize gibiydi. Sanki, bir kabustan uyanmış, yeniden nefes almaya başlamışlardı. Ama yine de, içlerinde bir burukluk vardı. Yaşadıkları acı, çektikleri çile, kolay kolay unutulacak gibi değildi. Ancak şimdilik, bu kötü anıları bir kenara bırakmış, sadece birbirle
