Elif ve Yusuf, Yusuf'un çalan alarmı ile uyandılar. Elif gözlerini kısarak odanın loş ışığında saate baktı. Henüz sabahın erken saatleriydi. Yusuf’un telefonundan yükselen alarm sesi odanın sessizliğini bozarken, yanındaki adam hala uyanmamış gibiydi. Elif hafifçe omzuna dokunarak mırıldandı:
-“Yusuf… Kapat şunu.”
Yusuf gözlerini aralayıp yüzünü yastığa gömerken, eliyle telefonu yokladı ve alarmı susturdu. Ama tam gözlerini kapatacakken Elif’in uyanmış olduğunu fark etti. Gülümseyerek ona döndü.
-“Günaydın güzeller güzelim.” dedi, sesi hala uykulu ama sıcaktı.
Elif esneyerek cevap verdi.
-“Günaydın canım. Ama bu kadar erken niye alarm kurdun?”
Yusuf bir an düşündü, sonra aniden irkilerek doğruldu. "Hassiktir! Toplantım var! Hemen karakola gitmem lazım.”
Yusuf aceleyle yataktan kalk
