İçimi defalarca kez yakan ve hala yakmaya devam eden buz mavisi gözlerine baktım usul usul. Gözlerini gözlerime kenetlerken aldığım nefes sanki ciğerlerimin rahatlamasına yetmiyordu ve ne kadar nefes alırsam alırsam boğulacakmış gibi hissediyordum. Bunun sebebi neydi emin değildim ancak Giray’ı gördüğüm zaman heyecanlanıyordum. Bu kesindi.
''Ne güzel düşmüş kirpiklerinin gölgesi yüzüne,'' burnun boynuma sürttü. Ruhumu darmaduman eden bu hareket karşısında tepkisiz kalarak sakinliğimi korudum. Öyle ki panik olsam ruhum sarsılacak, geçmişe salladığım o ipi çaresizce kesecektim ve geçmişe uzanacak herhangi bir sebebim kalmayacaktı. Bu benim tercihimdi. Geçmişimi bir an da silip atabilirdim evet ama hükmünü sürdürdüğüm bu hayatım boyunca en kötü anılarımın bile benimle kalmasını istiyordum.
