‘’Ruhumu öldürme, bedenimi öldür,’’ Gözlerimden akan yaşlara aldırış etmeden gözlerimi kollarımın arasında uzanan Giray'a çevirdim. Giray buradaydı ama aynı zamanda burada değildi. Haykırarak ağlamaya başladım. Kollarımda duran bu adam, siyah saçlı, esmer tenliydi. Onu kendime benzetiyordum. Defalarca kez aynı yerimden kırılmıştım, Giray benim kırılan kemiklerime benziyordu. Zihnim alev aldı.
‘’Canın canımdan çıkana dek git benden,’’ dedim. ‘’Sen Giray Kara benim duygularımı öldürdün ve ölme sırası şimdi sende.’’
Kelimelerim alev aldı önce. Ayağa kalkıp gökyüzüne baktım.
‘’Umarım,’’ dedim sesim fısıltı halindeydi. ‘’Gözyaşlarım en büyük vicdan azabın olur.’’
Arkamı dönüp yürümeye başladım. Yağan yağmurun onu ıslattığı biliyordum, arkama dönüp bakmadım. Bakamadım. Bakarsam ondan gidem
