Kuru bir meşe ağacı gibiydi gün. Rüzgâr estikçe sallanıyoruz, dağılıyoruz ve yıpranıyoruz... yapraklarımız dökmüştü, bedenimiz üryandı. Herkes görebilirdi halimizi, yitikliğimizi. Mutlu olma çabalarımıza çentik atan olaylar ve olanlar boğazda acı bir tat bırakmıştı. Boğazımızda yumru, yüzümüzde buruk tebessümler ama yine ayaktayız,
Çünkü ayakta kaldıkça yaşayacaktık.
Dilim damağım kurumuş bir şekilde onun mavi gözlerine bakarken acı benimleydi, zihnimin bir köşesinde olanı biteni izleyip içimi darp ediyordu. Yıkılmamı izliyor, ezilmemden zevk alıyordu ama şimdi durgundu. Karşımda ki adamın sözlerinin beni yaralaması gerekirdi belki ancak durgundum olağanca.
Elimi ellerinin arasından çektim. Mavi bulutlarını gözlerime çıkardı ve derince baktı bana içimi görmek ister gibi, ne yaşadı
