Dudaklarıma kilit vursam gözlerimden anlar mıydın beni?
Anlarsan burdayım.
Anlarsan omuzundayım.
Kelimeler diyorum, ne çok şey ifade eder. Anlamak her zaman anlatmaktan ibaret miydi yoksa gözlerde kelimelerini kusabilir miydi?
Bir cüzzam gibi üzerimize yapışan sessizlik, hastalıklı ruhların sefaletini saklaması için büyük bir sığınak, velinimetti. Kaçtığım ve kaçmakta olduğum şeyler sırtımda yük belki de daha fazlasıydı.
Aldığım derin nefes eşliğinde gözlerimi araladığımda beni kendime getiren, daha doğrusu uyanmama sebep olan Mila ve Feza’nın bağırışlarıydı. Ne olduğunu anlamadığım için kaşlarım çatılırken burnuma dolan kokunun sahibini tanıyordum. Feza gürültüyle yine bağırdığında Asaf’ın yanımdaki varlığı hareketlendi.
“Şerefsiz puşt, sesinin ayarına sokayım. Kız uyuyo
