17.Bölüm: “Cenaze”
Sahra Suskun…
“Hayır hayır hayır, silah sesi değil de Sahra…”
Bir şey diyemedim. Kalakaldım öylece... Telefon elimden düştü. İki elimle birden kapıya vurmaya başladım.
“Oyaa anneeee, aç kapıyıııı…”
Anahtar var mı acaba diye düşünürken kapı açıldı ve Oylum'la göz göze geldik. Karnını tutuyordu, birden beni itti ve;
“Çekil kenara. Hep senin yüzünden zaten…” deyip merdivenlerden inmeye başladı. Ben hemen Oya annenin yanına geçtim içeri. Elinde silah kanepede oturuyordu. Aslında oturmuyor da çökmüştü resmen.
“Oya annee!!! İyi misin sana bir şey yapmadı değil mi???” diye soru yağmuruna tutarak yanına doğru ilerledim. Eliyle dur işareti yapınca kaldım öylece;
“İyiyim kızım vücuduma bir şey yapamadı ama… Ama işte… Ne olmuş buna böyle resmen tanıyamadım. Biz o
