Bazen, eğimli bir alandan arabayla hızla geçtiğinizde mideniz altüst olur, bir hoş olursunuz. Aynı hissi arabada yokuş aşağı hızla indiğinizde de yaşarsınız ama bu defa süre uzadığı için o hoşluk korkuya bürünür. Benim hayatım da sanki yokuş aşağı gidiyordu. Engelleyemiyor ve durduramıyordum.
Yekta her şeyi ayarlamıştı. Hep planlı mıydı böyle? Ya da planlı olmaya zorlanmış mıydı? Kim bilir belki de yaşadıkları onu buna itmişti ve onda alışkanlık olmuştu. Temkinli ve planlı olmak.
Benim düşünmeme de endişelenmeme de gerek kalmamıştı. Hayatımı daha yaşanabilir hale getirir miydi peki bu? Yaşanan kötü şeyler beni ne kadar çok etkilese de tek bir bakışı, sarılışıyla görmezden gelebiliyordum. Çünkü o yanımdaydı. Güvendiği tek adam, kalbimi verdiğim ilk ve tek adam. Üstelik bu yaptığının ve b
