Ayaklarımı yavaşça zemine basarken öne doğru bedenimi uzattım ayağa kalkabilmek için. Yekta da kolumdan tutup ayağa kalkmama yardım etti. Bacaklarım titriyordu ve aldığım nefesler sıklaşmıştı. Buket de diğer kolumdan tutmak için hareketlenmişti ki Yekta boşta kalan elini havaya kaldırıp arkadaşımı durdurdu ve ardından elini belime sardı.
“Ben hallederim.”
Betül Yekta’nın soğuk sesine aldırmadan bakışlarını ona dikti ve dudaklarını birbirine bastırdı. Betül’ün bakışları o kadar öfkeliydi ki sanki her an Yekta’nın üzerine atlayacakmış gibi duruyordu ama kendini tutuyordu. Bunu her halinden anlayabiliyordum. Ona olan öfkesini de anladığım gibi. Aslında öfkesi korkusundan geliyordu. Ben ağlamayı tercih ederken Betül öfkelenmeyi seçmişti.
Yekta ile birlikte yavaş adımlarla ilerledik. Bede
