Yaşadığımız bu hayatta her zaman kötülüğün olmadığı gibi hep iyilik de olmuyordu. Hayat zordu, yaşamak ise daha da zor. Hep bir çabalamak gerekirdi yaşamak için. Ne de zordu! Çırpınışlara şahit olurdum bazen. En çok kendimeydi bu şahitlik. Yaşamak herkesin hakkıydı ama kimse adilce, özgürce yaşayamıyordu istediği hayatı.
Bindiğimiz araba asfalt yolun üzerinde kayarken yanında hızla geçip gittiğimiz cisimleri incelemeye çabalıyordum. Asıl amacım ise kafamı biraz olsun dağıtmaktı. Nedeni ise eve gittiğimde ne ile karşı karşıya kalacağımı bilemememdi.
Ne olursa olsun annem beni görünce sorularıyla boğacaktı. Koyu camdan yansımamı gördüğümde buna kesin kararı vermiştim. Burnumun üzerinde ve yanağımda ufak sıyrıklar, şakağımda ise küçük sayılamayan bir bandaj vardı. Sorularına şimdiden yanıt
