Geçti istemem gelmeni,
Yokluğunda buldum seni;
Bırak vehmimde gölgeni
Gelme, artık neye yarar?
-Necip Fazıl Kısakürek
BÖLÜM 19
Doruk etrafına baktı alabildiğince... Denizin kenarında ıssız bir sahildelerdi ve ileride de enfes bir uçurum manzarası vardı. Uçurum ve deniz bir aradaydı...
“Şimdi Doruk Bey...” Dedi Tusem ve Doruk’a baktı. Doruk güldü.
“Ciddileşiyor muyuz?” Dediğinde Tusem o gülüşün bile altında ki acıyı görmüştü. Ve şey... Tuhaf... Çok tuhaf hissetmişti. Kübra için canının yanması... Nasıl dese? Tusem’in de canını yakmıştı.
Yıllarca Doruk’u sevmişti ama Doruk en yakın arkadaşı ile çıkmıştı.
Ve şu anda yarım saat önce yaptığı şeyi neden yaptığını bile bilmiyordu.
“Evet. Şimdi içinden ne geçiyorsa onu yapıyorsun! Burada yalnızız ve seni sadece ben göreceğim... Yanında
