15. Bölüm
Gülüş bir yanaşımdır bir öbür kişiye;
Birden iki kişiyi döndürür bir kişiye..
Anılarından kale yapıp sığınsa bile,
Yetmez yalnız başına bir ömür bir kişiye…
-Özdemir Asaf
Yalnız, ıssız, kimsesiz bir yer... Kalbinizin en derinlerinin matem bağladığı bir yer... Soğuk, kar, kış, kıyamet dolu bir yer... Ortasında debelendikçe daha da battığınız bir bataklığın bulunduğu bir yer... Böyle bir yerde insan ne kadar dayanabilirdi ki? İnsan ne kadar ben buradayım diyebilirdi. Lal diyordu. Elinden geldiğince, gücünün yettiğince ben buradayım demişti. Bu berbat yerde hayata tutunmuştu. Tamam, babasının gölgesinde, o ne derse onu yapmıştı ama başka çaresi olmadığı için, elinden tutanı olmadığı için bunu yapmıştı. Oysa her babası kız kısmı bunu yapmaz şunu yapmaz deyip psikolojik şiddet
