Nefes nefese kalmışlık...
Birini nasıl koruyacağına bilememenin verdiği ivedi korku. En derinden, en can alıcı yerden çıkıp gelen pis kokulu korku... Göğüs kafesimin içindeki kalbim çırpınırken kaşlarım çatıktı. Oysaki ben, çığlık çığlığa ağlamanın en güzel hissini yaşamalıydım, tam şimdi bir uçurumun kenarında oturarak en ince dala tutunup düşmeyi beklemeliydim sabırla. Yine de onun yerine içimde amansız bir savaşın karşı konulamaz isteği vardı. Bu çabanın ezdiği kişileri görmüyordum... Mercan’a bakıyordum ama onu görmüyordum. Ne zaman böyle bir adam olmuştum? Ya gerçekten böyle bir adam mıydım?
Konak dar geliyordu, konakta durmak istemiyordum... Nereye gideceğimi bilmiyordum. Yağız’ın yanına gitmek için yeterince mantıklı nedenlerim vardı ancak bunu yapıp yapmamak konusunda tedirgindi
