MERCAN
Yusuf Özdil...
Aklımda durmadan dönüp duran bu isimden kopup gidemiyordum. Akşam yemeği masasında herkes keyiflenecek bir şey bulmuştu. Ben de sadec dediklerine gülebiliyor, söylediklerini anlamış gibi yaparak başımı sallıyordum ama oldukça lüks olan akşam yemeği masasında önümde duran tabağı sadece karıştırabiliyordum. Alev, en sonunda masanın altından bacağıma bir tekme savurunca irkilerek ve acı dolu bir ses savurarak kendime geldim. Herke bana çoktan dönmüş ama ben onları fark etmeyince Alev beni teklemekte çözüm bulmuştu belli ki...
"Canım acıdı..." dedim ve çatalı elimden bırakarak bacağımı ovuşturdum.
"Canın acısın diye yaptım zira san üç kez seslendim ama sen duymadın bile! İyi misin?"
"İyiyim sadece yorgun ve hala kendimde değilmiş gibi hissediyorum..."
Bunu söylememl
