Esma’nın mırıldanmalarının ardından, odaya çöken sessizlik beni bir anlığına sersemletmişti. Kalbim hâlâ göğsümde hızlıca atıyordu. Hamile mi? Bu soru zihnimde dönüp duruyordu, ama bunu ona söyleyebilir miydim? Bebeğim, dokunma demişti. Sesi hala kulaklarımda yankılanıyordu. Bir sırrın açığa çıkmasının verdiği o ani şok, içime korkuyla karışık bir endişe bırakmıştı. Esma hamileydi. Ama bu gerçek, bu evde asla söylenemezdi.
Bir süre oturdum, elimde olmadan Esma’nın nefes alışlarını dinlemeye devam ettim. Gözlerim onun karnında dolaşıyordu. Karnını bu kadar koruyarak uyuması, bilinçsizce karnına sarılması… Her şey şimdi bir anlam kazanmaya başlıyordu. Bu durumu nasıl soracaktım? Nasıl açıklamasını isteyebilirdim? Ailesi öğrenirse ne olurdu? Benim ailemde böyle bir şey olsaydı… Babam, ben ve
