İnsan gerçekten hayret ediyor.
Bunca şeyin şuncacık ömrüme sığmış olmasına hayret ediyorum elbette. Sadece ona da değil. Asla bitmeyen bir gün yapmışlar mesela. Hayretim katlanarak beni boğmaya başlıyor. Bakın ben gayet sanatında sepetinde olan bir insandım. Ama şartlar değişti şimdi. Hayat sürekli bana hayret edeceğim koşullar sunmanın derdine düştü. Nereye geldik şimdi? Nasıl bir kaos fırtınasının içinde zayıf bir ağaç gibi bir oraya bir buraya savruluyoruz?
“Anlat,” diyor Kartal abi anlatılanlara doymamış gibi. Bu adam bazen kendi canını yakmaktan haz alıyor bence.
“Neyi?”
Küçücük bir mırıldanış eşliğinde sorduğum soru karşısında kaşlarını biraz daha çatıyor. “Anlat Duru.”
Malı Arap Faik’ten alıyorduk. Karabük’te ikinci yükleme yapılıyordu. Adana’ya
