Mekânın arkasında birileri ona iftira attığı için ağzını burnunu iyice benzettiğini biliyorum. Bunu devamlı yapmadığını da öyle… Kulüp için nasıl didindiğinin, ailesinin ona bıraktığı işi bütünüyle parlatmak ve layıkıyla yerine getirmek için çaba harcadığının farkındayım. Metehan’la ilgili düşündüğüm ya da kendimi düşünmeye ittiğim her türlü karanlık görüntüden sıyrılmıştım. Sıyrılmaktan başka bir seçenekle de muhatap olamamıştım çünkü onun yüzüne bakarken bile içim akıyor, avuçlarına kıvrılmanın hayalini kuruyorum.
Ona tüm duyguların en yücesiyle bağlandığımı hissediyorum.
Bahsi geçen mevzunun benim gördüğüm ya da düşündüğüm görüntülerle alakası olmadığını anlıyorum. Babamın buna nasıl şahit olduğunu elbette bilmiyorum fakat gördüğü şeyin basit bir şey olmadığı çok açık. Verdiği ekstra
