Cihan, mutfağın ortasında donup kalmış Ayşe’yi omuzlarından tutup sarstı. Ayşe’nin gözleri boşluğa bakıyor, ellerindeki kan kurumaya başladıkça parmakları daha da titriyordu. Cihan, Selim’e döndü. Selim zaten durumu anlamış, kapıyı kapatmış ve dışarıdaki korumaların içeri girmesini engellemişti.
"Selim, kameraları hallet," dedi Cihan, sesi buz gibiydi. "Son bir saati tamamen sil. Ayşe’yi yukarı çıkar, yüzünü yıkasın. Kimse onu bu halde görmeyecek."
Ayşe, Cihan’ın kolları arasında bir yaprak gibi titrerken fısıldadı: "Ben ne yaptım Cihan? O benim annemdi... Ne kadar nefret etse de annemdi."
Cihan, Ayşe’nin yüzünü ellerinin arasına aldı. "O buraya bir canı almaya geldi Ayşe. Sen sadece.... Sen sadece evladını savundun. Şimdi beni dinle, bu leke senin üzerine yapışmayacak. Bu bebek bu hika
