Akşam olmasına rağmen Ateş ağanın bir telefonuyla hastane hazır hale gelmişti. Noyan'ın "tamam testi yapalım" demesinden sonra her şey öyle ani olmuştu ki evden çıkıp arabalara binmiş ve hastaneye gelmiştik. Doktor bizi hazır bekliyordu. Hastane ışıkları gözümü kamaştırırken “Bu gerçekten oluyor mu?” diye geçirdim içimden. Zülfiye anadan ve benden kan örnekleri alınma süreci bittikten sonra Ateş ağanın sunduğu onların konağında kalma teklifini reddetmiştik. Her şey o kadar hızlı olmuştu ki, dağ evine gidiş yolunda arabanın camından dışarıya bakarken hangi yöne gittiğimizi bile anlamadım. Mental olarak iyi olmadığım için yol boyunca Noyan'a tek kelime etmemiştim.
Noyan arabayı yavaşça evin önüne çekti. Motorun sesi sustuğunda gecenin sessizliği tekrar üzerimize çöktü. Elimi kapı koluna gö
