Arabadan inmemle, İsanın koluma yapışıp beni eve doğru sürüklemesi bir oldu.. Babam, hareketlenen şoförlere " sorun yok, bu bizim aile meselemiz. Hadi size sağlıcakla " diyerek gitmeleri için yolu gösteriyordu..
İsa ise beni çoktan bahçe kapısından içeriye sokmuş ve annemle babamın da bahçeye girmesiyle kapının arkasındaki sürgüyü çekmişti.. Pençesi hala etime gömülmüş, bir domuzun hırlaması gibi sesler çıkarıyordu.. Gerçi domuz bile, bundan daha insansıydı..
" Yürü " diyerek beni evin içine sokmaya çalışırken, hiç direnmedim ona.. Çünkü artık bu dünyada, güzel bir hayat yaşayabileceğimi hiç zannetmiyordum.. Ben bu dünyaya fazla geliyordum demek ki, bir sığdıramıyorlardı ufacık bedenimi..
Salona doğru savrulan bedenim, aylar öncesinde olduğu gibi bir dejavu yaşıyordu.. Kolumda beş parm
