" Ezel, ne bu halin kızım.. "
Annem bahçeye adımı atmamla tepeme dikilmişti.. Sesi kulaklarıma uğultu gibi geliyordu.. Kafamda az önce bir başka kadının acımadan söylediği sözler dönüp duruyordu habire.. Ben nasıl bu kadar saf olabildim.. Nasıl körleşti gözlerim.. Hani gider gitmez, kapılarda haber beklediğim o adam..
" Bizden bir cacık olmaz ana dedi bana.. Ben onun paragöz babasıyla, ayyaş abisiyle uğraşamam artık.. Ezelde zamanla unutur elbet, kendi yuvasını kurar ilerde dedi.. Ben o köyde gençliğimi heba etmişim ana dedi.. Kuran musaf çarpsın yalan demiyom sana.. "
İki elimi kulaklarıma kapattım sesleri susturabilmek için.. Olmuyordu, beynimin içinden çıkmıyordu annesinin söyledikleri..
Oraya giderken " Benim oğlum seni seviyor, sen bakma milletin dediklerine.. " demesini hayal ed
