Gülbin’den,
“Ne kuması!”
Arhat abi sabah kardeşini gömmemiş gibi utanmasa şaşkınlığıma sevinecekti. Suratı garip bir hal alırken sanki bana laf çarpar gibi bir havada konuştu.
“Süt amcan Behram ağanın kuzenini getirdiği gibi işte.”
Konu amcama niye geldi, Arhat abi ne saçmalıyor diye düşünürken sözlerine devam etti.
“Bence baban bu haberi duyunca bana iş bırakmadan kendi eceliyle gider diğer tarafa.”
Ben Arhat abiyi, hep ağır, donuk gerektiği kadar konuşan halleri ile tanımıştım. Evimize geldiğinde yüzümüze bile doğru düzgün bakmaz, sorulduğu kadar cevap verirdi. Şimdi karşımda resmen benimle uğraşıyor gibi konuşunca ben de ona ayak uydurdum.
“Bir yetmez Arhat abi, bence sen üç al.”
Suratının ukala ifadesi anında silinince önündeki üçüncü boş tabağı işaret edip devam ettim.
“Anca
