Gülbin’den,
İsmet abi ile arada bir dikiz aynasından kesişen korku dolu bakışlarımız, beni gittikçe daha fazla panikletirken göz yaşları içinde bu işten kaldıramayacağım bir zarar görmeden sıyrılmak için Allah’a dua ettim.
İlk kez halamı, yaşadıklarını anlamaya çok yakındım.
Her ne şartla olursa olsun, bir kadına rızası olmadan dokunmak, yapılabilecek en büyük kötülüktü. Halam, bu kötülüğün bıraktığı hasarla baş edemedikçe kendini öldürmeye çalışıp duruyordu.
Ona, başına gelenler sayesinde kurduğum mutlu yuvamı savunurken, aslında haksızlık ettiğimi yeni yeni anlıyordum. Arhat, artık vazgeçilmezimdi ama bunu halama izah ederken bizi kavuşturan vesileleri göz ardı ettiğim için artık pişmandım. Başımıza ne geleceğini kestiremediğim şu dakikaları yaşamadan hatamı görmem mümkün olmamıştı.
