Biraz klişe de olsa çok sevdiğim bir söz vardı. Hatta bunu tekrarlayıp durmam Yağız'ı ve Yıldırım'ı güldürürdü.
"Her gecenin sonunda bir sabah vardır."
Kimi zaman bu söz üzerinde çok fazla durulmadığını düşünüyordum. Öyle değil miydi?
Aslında gerçek anlamda açıp da düşünülmüyordu bu söz. Belki de bunu bizzat yaşayanlar beni daha iyi anlardı. Karanlık odalardan, aydınlık bahçelere ulaşan çıplak ayaklarım zeminin ferahlığını ilk tattığında; bu hale şükredeceği bir tanrı aradım.
Tüm bunlar benim kendi kudretimle ve irademle gerçekleşmemişti sanki. Bir dokunuş seziyordum hayatımda. Manası derin ve insan elinden farklı bir dokunuş.
Bu yüzdendir ki gecenin sabaha kavuştuğu anlarda kendimi şükrederken buluyordum Allah'a.
Son zamanlarda uyumak zorlaşmıştı. Kimse bana hamileliğin son ayla
