TİMUR
TİMUR
Mezarlığa giden yol boyunca, durmaksızın ağladı. Çok kötü görünüyordu. Onu bu hale getiren sebebi, Erdinç lavuğunun ne anlattığını sormak, dilimin ucuna gelse bile, tekrar tersler diye sormaya çekindim. Çünkü, onun için bir yabancıydım, sadece korumasıydım. Bunu bilmek, üzüntülerine çaresizce seyirci kalmak, tedavisi olmayan bir hastalık gibi beni günden güne eritiyordu.
Mezarlığa ulaştığımızda güvenlik görevlileri, gece vakti yaptığımız ziyaretlere alışmış olacaklar ki zorluk çıkartmadılar. Hatta, gece sakinliğinden dolayı, araçla içeri girmemize izin verdiler.
Arabayı uygun bir yere park eder etmez, Asya, kapısını açmamı beklemeden, kendini dışarıya attı. Aceleci adımlarla içinde benim olduğumu sandığı mezara doğru yürüdü. Bir metre kadar gerisinden onu takip ederken, çe
