Serhat’tan,
Karımın korku dolu gözlerle dilinden dökülen kelimeler beynime kurşun gibi saplandı.
Ben yüzü gülsün, neden hastanede olduğunu sorgulamasın diye olmayacak şebeklikler peşinde koşarken dönüp dolaşıp sorduğu soru nereden çıktı, kafam almıyordu bir türlü.
Boğazıma oturan yumru sanki gidecekmiş gibi boş boş yutkunurken Gülbin, karımın kollarını tutup kendine baktırdı.
“Vakti geldiğinde hepimiz öleceğiz canım, hiç kimsenin bir nefes sonrası için garantisi yok ki. Önemli olan ne zaman öleceğin değil, Allah’ın yanına giderken beraberinde ne götüreceğin ama sen nereden çıkardın ki şimdi bunu?”
Kardeşim, annemin çocukluğumuzdan beri beynimize işlediği şeyleri söylediğinde, karım ilk kez duyuyor gibi baktı sonra da hafifçe boynunu büküp konuştu.
“Hani doktor olan akrabanız dedi ya
